Home Κλασσική Μουσική Τα Ημερολόγια του Σεργκέι Προκόφιεφ

Τα Ημερολόγια του Σεργκέι Προκόφιεφ

από Κλασσική Μουσική
73 θεάσεις
Shares

Ο Σεργκέι Σεργκέγιεβιτς Προκόφιεφ γεννήθηκε στη Σόντσοβκα, 23 Απριλίου 1891 και πέθανε στη Μόσχα, σαν σήμερα, 5 Μαρτίου 1953

Η… «ατυχία » του Προκόφιεφ να πεθάνει στις 5 Μαρτίου του 1953, σε ηλικία 61 ετών, ήταν στο γεγονός ότι την ίδια ημέρα πέθανε και ο Στάλιν.

Ζούσε δίπλα στην Κόκκινη Πλατεία, και για τρεις ημέρες εξαιτίας του πλήθους που είχε συγκεντρωθεί για να θρηνήσει τον Στάλιν, ήταν αδύνατο να μεταφερθεί η σορός του στα γραφεία της Ένωσης Σοβιετικών Συνθετών για να γίνει η κηδεία, κατά την οποία χρησιμοποιήθηκαν χάρτινα λουλούδια -καθώς όλα τα λουλούδια και οι μουσικοί είχαν δεσμευτεί για την κηδεία του Στάλιν- και υπό τους ήχους μίας μαγνητοφωνημένης έκδοση του πένθιμου εμβατήριου από το Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Είναι ενταφιασμένος στο Κοιμητήριο Νοβοντέβιτσι στην Μόσχα.

Το κορυφαίο σοβιετικό μουσικό περιοδικό ανέφερε την είδηση του θανάτου του Προκόφιεφ με μία μικρή παράγραφο στη σελίδα 116. Οι προηγούμενες 115 είχαν αφιερωθεί στον θάνατο του Στάλιν.

Τα Ημερολόγια του Σεργκέι Προκόφιεφ

Αποχωρώντας από τη Ρωσία μετά από την επανάσταση του 1917, τα ημερολόγια του Προκόφιεφ ανακτήθηκαν από το πατρικό του διαμέρισμά στο Πέτρογκραντ και αργότερα φυλάχτηκαν από τον Μυασκόφκι. Ο ίδιος τα πέρασε λαθραία εκτός χώρας μετά από την πρώτη επιστροφή του στη Σοβιετική Ένωση το 1927. Τα μετέπειτα ημερολόγιά του που γράφτηκαν στη δύση, επανήλθαν με ειδικό νομικό διάταγμα μετά το θάνατο του συνθέτη, και φυλάχτηκαν σε ένα απρόσιτο τμήμα των κρατικών σοβιετικών αρχείων. Ο γιος του συνθέτη, Σβιάτοσλαβ, πήρε την άδεια να τα επιμεληθεί, όταν με τον γιο του Σεργκέι μετανάστευσαν στο Παρίσι αναλαμβάνοντας να φέρουν σε πέρας το δύσκολο αυτό έργο.

Ο πρώτος τόμος καλύπτει το έργο του Προκόφιεφ κατά τη φοίτησή του ωδείο της Αγίας Πετρούπολης όπου αποφοιτά θριαμβευτικά με άριστα. Ο δεύτερος τόμος καλύπτει τα έτη 1915-1922. Περιγράφει λεπτομερώς τις προσωπικές του καλλιτεχνικές αναζητήσεις και την προβληματική του σε σχέση με τις μέχρι τότε μουσικές κατακτήσεις της εποχής. Καταγράφει τις ανησυχίες του σε μια μετά-επαναστατική Ρωσία και την επιθυμία του να περάσει τον Ατλαντικό για τη «μυθική» κατ’ αυτόν Αμερική. Τα γραπτά που χαρακτηρίζονται από τη μοναξιά του εμιγκρέ, τις διαφωνίες και συγκρούσεις του με προσωπικότητες από το χώρο της μουσικής, του θεάτρου, της τέχνης και της λογοτεχνίας, την αγωνιώδη αναζήτησή του για την αγάπη, τη φιλία.

Ο τρίτος και τελευταίος τόμος του Prokofiev’s Diaries καλύπτει τα έτη 1924 έως 1933 όταν ζούσε στο Παρίσι. Εσωτερικοί απολογισμοί για τις επιτυχίες και τις απογοητεύσεις ενός μεγάλου δημιουργικού καλλιτέχνη στην καρδιά του ευρωπαϊκού κόσμου των τεχνών μεταξύ των δύο Παγκόσμιων Πολέμων γελοιοποιούν με πνευματώδεις και μυστηριώδεις σχολιασμούς για τις προσωπικότητες που απαρτίζουν αυτόν τον κόσμο.

Τα Ημερολόγια τεκμηριώνουν τον περίπλοκο συναισθηματικό εσωτερικό κόσμο ενός Ρώσου εξόριστου που αγνοεί δυσάρεστα τη φύση της ζωής στη Ρωσία του Στάλιν, αλλά όλο και περισσότερο πεπεισμένος ότι τα δημιουργικά του δώρα δεν θα επιτύχουν ποτέ πλήρη ωριμότητα χωριστά από τον πολιτισμό, τους ανθρώπους και τη γη της γενέτειράς του.

Δεδομένου ότι ακόμη και ο Προκόφιεφ γνώριζε ότι η ΕΣΣΔ δεν ήταν το κατάλληλο μέρος για να κάνει εσωτερικές σκέψεις στο χαρτί, τα Ημερολόγια τελειώνουν μετά τον Ιούνιο του 1933, αν και θα ήταν άλλα τρία χρόνια πριν, μαζί με τη γυναίκα και τα παιδιά του,
τελικά ανταλλάξει την ελεύθερη, αν και αβέβαια, ζωή μιας κοσμοπολίτικης παριζιάνικης διασημότητας για τη σοβιετική ιθαγένεια και την πίστη του Σοσιαλιστικού Ρεαλισμού. Ο Τόμος 3 συνεχίζει τις καλειδοσκοπικές εντυπώσεις και την κομψή γλώσσα – Ο Προκόφιεφ ήταν σχεδόν τόσο προικισμένος και ιδιοσυγκρατικός συγγραφέας όσο και συνθέτης.

Πίστευε ότι στη Δυτική Ευρώπη και στην Αμερική το έδαφος θα ήταν πιο πρόσφορο για το ταλέντο του. Δεν βρήκε την αναμενόμενη ανταπόκριση. Τα έργα του «Πρώτο Κοντσέρτο για βιολί», «Τρίτο Κοντσέρτο για Πιάνο» και «Κλασική Συμφωνία» γνώρισαν μικρή επιτυχία. Το 1934 επέστρεψε στη Ρωσία όπου έγινε δεκτός με επιφυλάξεις. Στις τελευταίες συμφωνίες του υιοθέτησε ηρωικό ύφος. Έγραψε τα μπαλέτα «Σταχτοπούτα», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», την όπερα «Πόλεμος και Ειρήνη». Συνεργάστηκε επίσης με τον μεγάλο σκηνοθέτη Αϊζενστάιν στο αριστούργημά του «Αλέξανδρος Νιέφσκυ».


Δείτε ακόμα:

«Ο Πέτρος και ο Λύκος» με τον Δημήτρη Χορν

Δείτε ακόμα

Shares