Home Κλασσική Μουσική Giuseppe Verdi: Γεννήθηκε σαν σήμερα, 10 Οκτωβρίου

Giuseppe Verdi: Γεννήθηκε σαν σήμερα, 10 Οκτωβρίου

από Κλασσική Μουσική
55 θεάσεις

Ήταν 10 Οκτωβρίου 1813. Στο χωριό Λε Ρονκολε, στην Ιταλική επαρχία της Πάρμα, ο Κάρλο Τζουζέπε Βέρντι και η Λουίτζια Ουττίνι υποδέχονταν στον κόσμο το νεογέννητο γιο τους. Ο μικρός, θα έπαιρνε τα ονόματα Τζουζέπε, Φορτουνίνο, Φραντσέσκο. Και οι Μοίρες, θα τον προόριζαν να γίνει ο αγαπημένος της όπερας…

Οι γονείς του, είχαν το μοναδικό μαγαζάκι του χωριού. Και μπορεί να μην έμαθαν ποτέ γραφή και ανάγνωση, κατάλαβαν όμως από νωρίς ότι το παιδί τους ήταν προικισμένο με ένα μεγάλο ταλέντο! Έτσι, αν και φτωχοί άνθρωποι, όταν ο μικρός Τζουζέπε μεγάλωσε λίγο του αγόρασαν ένα σπινέττο, (δηλαδή ένα μικρό «ξαδελφάκι» του τσέμπαλου). Στα 12, ήταν ήδη οργανίστας στην εκκλησία του χωριού!

Ένας προμηθευτής του πατέρα Βέρντι, ο Αντόνιο Μπαρέτζι, ήταν όχι μόνον πολύ πλούσιος αλλά και φιλόμουσος. Βλέποντας το ταλέντο του μικρού, τον πήρε μαζί του στο Μπουσέτο και ανέλαβε να στηρίξει τη μουσική εκπαίδευσή του. Έτσι, το νεαρό αγόρι μάθαινε πιάνο, κλαρινέτο, φλάουτο, μπάσο και κόρνο. Δεν ξεχνούσε το χωριό του όμως… Περπατούσε μέχρι εκεί (ξυπόλητος, υποστηρίζουν βιογράφοι) κάθε Κυριακή για να παίξει Όργανο στην εκκλησία…

Ήταν 18 χρόνων, όταν έκανε αίτηση για να γραφτεί στο Ωδείο του Μιλάνου. Και όμως…τον απέρριψαν! Και αυτό, διότι είχε υπερβεί το όριο ηλικίας!

Στα 23, παντρεύτηκε την κόρη του Μπαρέτζι, Μαργκερίτα. Το ζευγάρι ήταν ευτυχισμένο, απέκτησε δυο παιδιά, ο Βέρντι είχε αναλάβει διευθυντής της Φιλαρμονικής ορχήστρας του Μπουσέτο. Όμως, η ευτυχία δεν θα κρατούσε πολύ… Δυο χρόνια μετά, τα δυο παιδάκια πέθαναν. Λιγο αργότερα θα τα ακολουθούσε η απαρηγόρητη μητέρα τους.

Ένα χρόνο περίπου πριν το θάνατο της Μαργκερίτα o Βέρντι είχε ανεβάσει την πρώτη του όπερα, «Oberto» στη Σκάλα του Μιλάνου. Η επιτυχία ήταν τεράστια, έτσι ο συνθέτης κλήθηκε να ανεβάσει άλλες τρεις όπερες.

Δυστυχώς, η δεύτερη όπερά του «Μια μέρα Βασιλείας» (Un Giorno di Regno) δεν είχε την επιτυχία της πρώτης. Ο Βέρντι κλείστηκε στο σπίτι του καταρρακωμένος τόσο από την προσωπική του τραγωδία, όσο και από την επαγγελματική αποτυχία.

Η επιτυχία θα ερχόταν ξανά το 1842. Ο διευθυντής της Σκάλας του Μιλάνου, του πρότεινε να μελοποιήσει ένα λιμπρέτο που πραγματευόταν την υποδούλωση των Εβραίων από τον Ναβουχοδονόσορα. Έτσι, δημιουργήθηκε η όπερα «Ναμπούκο» που χάρισε στον Βέρντι τη φήμη που ονειρευόταν, εν μια νυκτί!

Ο Βέρντι είχε γεννηθεί σε μία διαμελισμένη Ιταλία. Γεννημένος Γάλλος πολίτης, ζούσε τώρα ως αλλοδαπός στο κατεχόμενο από τους Αυστριακούς Μιλάνο. Το κοινό του Ναμπούκο διέκρινε μέσα από την προσευχή των αιχμαλωτισμένων Εβραίων για απελευθέρωση τις δικές του ελπίδες να απαλλαγεί από τον ζυγό της αυστριακής αυτοκρατορίας.

Το ανέβασμα του Ναμπούκο το 1842 είχε τεράστια επιτυχία και εδραίωσε τη φήμη του Βέρντι στην Ιταλία. Η δημοτικότητα του Βέρντι στην Ιταλία έγινε αφορμή να τον προσέξουν και στο εξωτερικό. Το 1846 πήγε στο Παρίσι για μία παράσταση του Ερνάνη και τον επόμενο χρόνο στο Λονδίνο, όπου παρουσιάστηκε για πρώτη φορά η όπερα Οι Ληστές, βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Σίλερ. Την τριετία 1851-1853 ο Βέρντι συνέθεσε τρεις ακόμη όπερες, τον Ριγολέτο, την Τραβιάτα και τον Τροβατόρε, που μεγάλωσαν τη δημοτικότητά του. Ο Ριγολέτος, που βασίζεται στο έμμετρο δράμα του Βίκτωρος Ουγκώ Ο Βασιλιάς διασκεδάζει, είχε προβλήματα με τη λογοκρισία, επειδή στο έργο του Ουγκό υπάρχει δολοφονική απόπειρα εναντίον ενός βασιλιά, πολιτικό ταμπού για την εποχή. Έτσι, ο Βέρντι αναγκάστηκε να παρουσιάσει τον ήρωά του ως δούκα για να μπορέσει να παρουσιάσει το έργο. Ανάλογα προβλήματα είχε και η Τραβιάτα, που βασίζεται στο μυθιστόρημα του Αλέξανδρου Δουμά Η Κυρία με τις καμέλιες και είχε προκαλέσει σκάνδαλο στο Παρίσι.

Εκείνη τη δεκαετία, το όνομα του Βέρντι ταυτίστηκε με το κίνημα για την ένωση της Ιταλίας. «Viva VERDI» έγραφε ο κόσμος στους δρόμους. Οι Αυστριακοί, που διαφέντευαν τμήματα της Β. Ιταλίας πίστευαν το προφανές. Ότι δηλαδή ο κόσμος εκθείαζε τον αγαπημένο συνθέτη. Όμως κάτω από το «Ζήτω ο VERDI» κρυβόταν το σύνθημα «Ζήτω ο Βιττόριο Εμμανουέλε Βασιλιάς της Ιταλίας» (Vittorio Emmanuelle Re Di Italia)!

Το 1871, ο Βέρντι, παρουσίασε την «Αϊντα». Ήταν μια παραγγελία του Χεδίβη του Καϊρου για τον εορτασμό του ανοίγματος της διώρυγας του Σουέζ (1869)

Μετά από ένα μεγάλο διάστημα σιωπής, η γνωριμία του με τον κατά πολύ νεότερό του ποιητή και συνθέτη Αρίγκο Μπόιτο ανανέωσε το ενδιαφέρον του Βέρντι για την όπερα. Το 1887 παρουσιάστηκε ο Οθέλλος και τέλος το 1893 ο Φάλσταφ και τα δύο σε λιμπρέτα του Μπόιτο βασισμένα σε έργα του Σαίξπηρ. Η όπερα Φάλσταφ είναι η μόνη κωμική όπερα που έγραψε και θεωρείται ως ένα από τα πιο ώριμα έργα του. Στην όπερα Φάλσταφ η ορχήστρα χρησιμοποιείται με έναν ασυνήθιστο τρόπο, ο οποίος είναι πολύ απλός και θυμίζει μουσική δωματίου.

Ο Βέρντι πέθανε στις 27 Ιανουαρίου του 1901 ύστερα από βαρύ εγκεφαλικό επεισόδιο. Στην κηδεία του προσήλθαν 200.000 άνθρωποι, τιμή που άρμοζε στον μεγάλο Ιταλό που τόσο αγαπήθηκε.

Εκτός από τις 26 όπερες ο Βέρντι έγραψε και εκκλησιαστική μουσική. Κορυφαίο έργο του σε αυτό τον τομέα είναι το Ρέκβιεμ (1874), ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα Τέσσερα ιερά κομμάτια (1898). Επίσης έγραψε αρκετές ρομάνς και ένα κουαρτέτο για έγχορδα σε μι ελάσσονα (1873).

Ο Τζουζέπε Βέρντι, ήταν από τους λίγους συνθέτες που πρόλαβαν να γεράσουν, καθώς πέθανε σε ηλικία 88 ετών.

«Ας ξαναγυρίσουμε στους παλιούς καιρούς. Αυτό θα είναι πρόοδος» έλεγε. Φανταστείτε να ζούσε σήμερα…

Όλες οι Όπερες του:

  • Oberto, 1839
  • Un giorno di regno (Μια μέρα βασιλιάς), 1840
  • Nabucco (Ναμπούκο), 1842
  • I Lombardi alla prima crociata (Οι Λομβαρδοί στην Πρώτη Σταυροφορία), 1843
  • Ernani (Ερνάνης), 1844
  • I due Foscari (Οι δύο Φόσκαρι), 1844
  • Giovanna d’Arco (Ζαν ντ’ Αρκ), 1845
  • Alzira, 1845
  • Attila (Αττίλας), 1846
  • Macbeth, 1847
  • I masnadieri, (Οι Ληστές),1847
  • Jérusalem (αναθεώρηση και απόδοση στα Γαλλικά των Λομβαρδών) 1847
  • Il corsaro, 1848
  • La battaglia di Legnano, (Η μάχη του Λενιάνο), 1849
  • Luisa Miller (Λουίζα Μίλλερ), 1849
  • Stiffelio, 1850
  • Rigoletto (Ριγκολέττο), 1851
  • Il trovatore (Τροβατόρε = «Ο τροβαδούρος»), 1853
  • La traviata (Τραβιάτα = «Η παραστρατημένη»), 1853
  • I vespri siciliani (Ο Σικελικός Εσπερινός), 1855
  • Simon Boccanegra (Σιμόν Μποκανέγκρα), 1857
  • Aroldo (αναθεώρηση του Stiffelio), 1857
  • Un ballo in maschera (Χορός μεταμφιεσμένων), 1859
  • La forza del destino (Η δύναμη του πεπρωμένου), 1862
  • Don Carlos (Δον Κάρλος), 1867
  • Aida (Αΐντα), 1871
  • Otello (Οθέλος), 1887
  • Falstaff, 1893
Shares

Δείτε ακόμα