Home Κινηματογράφος Mary Poppins: Το «μιούζικαλ» που λείπει από τη ζωή μας!

Mary Poppins: Το «μιούζικαλ» που λείπει από τη ζωή μας!

120 θεάσεις
Shares

Το μιούζικαλ, θα μπορούσε να πει κανείς, είναι μια πιο «ελαφριά» και «εκλαϊκευμένη» εκδοχή της Όπερας, που περιλαμβάνει τραγούδια, διαλόγους και χορό, με σκοπό την ψυχαγωγία, αλλά και που παράλληλα αγγίζει και πολλές πτυχές της εποχής στην οποία γράφτηκε, για να ανέβει σε ένα θέατρο ή να ζωντανέψει μέσα από την 7η τέχνη

Η λίστα των πανέμορφων μιούζικαλ που έχουμε δει εδώ και ένα αιώνα είναι μακρά, και πολύ δύσκολο να ξεχωρίσεις “τα καλύτερα”, αφού οι εποχές και η θεματογραφία συνεχώς αλλάζουν, ενώ πολλά από αυτά έχουν παραμείνει κλασσικά.

Ωστόσο είναι ένα που ξεχωρίζει, η Mary Poppins και οι λόγοι είναι πολλοί. Ένας είναι κυρίως το ίδιο το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε, το ομώνυμο μυθιστόρημα της Πάμελα Λύντον Τράβερς, το οποίο διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τους Μπιλ Γουόλς και Ντον ΝταΓκράντι. Τα μηνύματα του περιεχομένου προφητικά κι αφυπνιστικά.

Ο άλλος λόγος φυσικά είναι η μουσική του αλλά και η εξαιρετικές εκτελέσεις των πρωταγωνιστών. Η ταινία έλαβε 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ και κέρδισε 5: Α’ Γυναικείου Ρόλου – Τζούλι Άντριους, Πρωτότυπου Τραγουδιού – Chim Chim Cher-ee των Ρίτσαρντ Μ. Σέρμαν & Ρόμπερτ Σέρμαν. Μουσικής Επιμέλειας – Ρίτσαρντ Μ. Σέρμαν & Ρόμπερτ Σέρμαν, Μοντάζ – Κόττον Γουορτμπέρτον και Οπτικών Εφέ – Πίτερ Έλενσό, Γιουστάς Λάισετ και Χάμιλτον Λάσκε.

Τα οπτικά εφέ, είναι ένα κεφάλαιο από μόνο του γιατί, το να βλέπει κανείς σε μια παραγωγή του 1964, που ο έγχρωμος κινηματογράφος δεν μετρούσε πολλά χρόνια ζωής, να χορεύουν ηθοποιοί αρμονικά με κινούμενα σχέδια, ήταν πραγματικά μια αληθινή επανάσταση!

Το βιβλίο είναι ένας ύμνος στην ανιδιοτελή αγάπη, στη γυναίκα και τις κρυφές της δυνάμεις, με πολλούς κρυφούς συμβολισμούς και μηνύματα, αλλά και άκρως προφητικό. Γραμμένο από γυναίκα με ηρωίδα μια γυναίκα, το αφιέρωμα μας ίσως είναι η καλύτερη επιλογή για την Ημέρα της Γυναίκας που είναι σήμερα.

Πάμε να «δούμε» την ταινία με όσα αποσπάσματα μπορέσαμε να βρούμε στο You Tube!

Δυστυχώς η ποιότητα στο ΥΤ δεν είναι πάντα τόσο καλή, αφού λόγω… “πανδημίας” έχουν κατεβάσει την ήδη κακή ποιότητα στα ήδη όχι και τόσο καλά ανεβάσματα.

Οι τίτλοι της ταινίας έχουν μουσικό ενδιαφέρον, καθώς ενόσω “πέφτουν”, ακούμε μια σουίτα με όλα τα θέματα και τραγούδια της ταινίας:

Η εποχή είναι 20ος αιώνας, Μεγάλη Βρετανία, και το ζεύγος Τζορτζ και Γουίνιφρεντ Μπανκς με τα δυο τους παιδιά μια κλασσική βρετανική αστική οικογένεια, όπου οι γονείς είναι και οι δυο πολύ απασχολημένοι με τις προσωπικές τους υποθέσεις. Ο κύριος Μπανκς δουλεύει στην τράπεζα, ενώ η κυρία Μπανκς “βιώνει” το φεμινιστικό κίνημα συμμετέχοντας στο κίνημα των σουφραζετών, και δεν έχουν το χρόνο για να φροντίσουν τα παιδιά τους. Έτσι διάφορες γκουβερνάντες αναλαμβάνουν τη φροντίδα των μικρών Μάικλ και Τζέιν, οι οποίες μετά από λίγες μέρες εγκαταλείπουν την οικογένεια εφόσον δεν μπορούν να επιβληθούν στα δυο παιδιά, που τους κάνουν τη ζωή κόλαση. Τι αναζητούν τα “άτακτα” παιδιά; Την προσοχή των γονιών τους, την αγάπη και φροντίδα τους.

Ο Μάικλ και η Τζέιν θέλουν μια γκουβερνάντα να είναι σαν την μητέρα που δεν έχουν: εύθυμη, να παίζει μαζί τους και να ακούει. Ωστόσο ο κύριος Μπανκς επιμένει ότι η αυστηρή γκουβερνάντα είναι η καταλληλότερη και δημοσιεύει αγγελία στο περιοδικό Times. Τα δυο παιδιά γράφουν τη δική τους αγγελία προς ανεύρεση μιας καινούριας νταντάς, αλλά ο κύριος Μπανκς την σκίζει και την πετάει στο τζάκι.

Την επόμενη μέρα μια σειρά από γκουβερνάντες βρίσκονται στην είσοδο της οικίας των Μπανκς για να περάσουν από συνέντευξη από τον κύριο Μπανκς και να βρεθεί η κατάλληλη για τα παιδιά του, αλλά ένας δυνατός άνεμος τις παρασέρνει όλες μακριά και τότε κατεβαίνει από τον ουρανό η Μαίρη Πόππινς και με τη βοήθεια της μαγικής της ομπρέλας προσγειώνεται στην είσοδο της οικίας Μπανκς.

Η Πόππινς χειρίζεται αμέσως τον κύριο Μπανκς με τον κατάλληλο «γυναικείο» τρόπο, λέγοντας του ότι θα μείνει δοκιμαστικά για μια εβδομάδα με την οικογένεια κι έπειτα θα αποφασίσει αν θα δεχτεί τη θέση της γκουβερνάντας.

Στη συνέχεια ξεκινά την γνωριμία με τα παιδιά. Οικειότητα, αλλά και όρια. Παιγνιδιάρικα μαγικά κολπάκια για να κερδίσει το ενδιαφέρον τους και τον θαυμασμό – ποιο παιδί δεν αγαπάει τις ταχυδακτυλουργίες; Η δουλειά του συγυρίσματος του δωματίου τους πρέπει να γίνει, αλλά όχι σαν αγγαρεία. Αντί να τους επιβληθεί, τους μαθαίνει να βλέπουν τη χαρά σε αυτή την εργασία και να το διασκεδάσουν.

Τα μαγικά με την Πόππινς θα ενταθούν όταν γίνει η συνάντηση με τον καλό της φίλο καπνοδοχοκαθαριστή, αλλά και ζωγράφο και μουσικό του δρόμου, Μπερτ, που τους συνδέει μια βαθιά αλλά αγνή αγάπη.  Θα πηδήξουν σε μια ζωγραφιά πεζοδρομίου του Μπερτ, για να βρεθούν στο μαγικό κόσμο κινουμένων σχεδίων που δικαίως εξασφάλισαν στην ταινία το βραβείο Όσκαρ για τα εφέ!

Και η μαγική λέξη Supercalifragilisticexpialidocious που… λύνει όλα τα προβλήματα!

Την επόμενη μέρα του ταξιδιού στην ζωγραφιά, η Μαίρη Πόππινς, ο Μπερτ και τα παιδιά θα πάνε να διασώσουν τον ηλικιωμένο Άλμπερτ, που πάσχει από… ασταμάτητο γέλιο. Γίνεται “ελαφρύς” και αυτό τον ανεβάζει μαζί με το τραπέζι και της καρέκλες στο ταβάνι. Σε αυτή τη συνάντηση θα ακούσουμε το ανεπανάληπτο τραγούδι “Πόσο αγαπάω να γελάω – γίνεται και χειρότερο κάθε χρόνο”

Τα παιδιά επιστρέφοντας στο σπίτι θα περιγράψουν όλο το σκηνικό στον πατέρα, εκείνος θα θυμώσει και η Μαίρη Πόππινς θα τον τουμπάρει λέγοντας ότι την επομένη θα πάνε μαζί του στην τράπεζα να δουν το χώρο εργασίας.

Πριν πέσουν για ύπνο, η Μαίρη Πόππινς μιλάει στα παιδιά για τη γιαγιούλα που πουλάει σπόρους στον καθεδρικό ναό για μια πένα.

Κι από δω και μετά, θα ξεκινήσει η “τραγωδία”. Τα παιδιά θα δουν τη γυναίκα την επομένη μέρα στον πηγαιμό με τον πατέρα τους στην τράπεζα, κι όταν ο γεροτραπεζίτης θα θελήσει να πάρει την πένα του Μάικλ για να του ανοίξει λογαριασμό, εκείνος θα αρνηθεί, θα γίνει σαματάς, οι πελάτες πανικόβλητοι θα ζητήσουν να σηκώσουν τις καταθέσεις τους. Πιο προφητική σκηνή για τον ρόλο των τραπεζών που θα βλέπαμε παγκοσμίως στο μέλλον, δεν θα μπορούσε να υπάρξει!

Τα παιδιά το σκάνε τρομαγμένα από την τράπεζα και πέφτουν πάνω στον Μπερτ. Μαζί με την Μαίρη Πόππινς, για να τα ηρεμήσουν, θα ανέβουν στις σκεπές των σπιτιών του Λονδίνου, όπου μαζί με όλους του καπνοκαθαριστές θα στήσουν ένα τρελό πάρτι, με χορό και τραγούδι.

Ο κ. Μπανκς καλείται στην τράπεζα όπου του ανακοινώνεται η απόλυση του, αλλά εκείνος αντιδρά με ένα…  «Supercalifragilisticexpialidocious», λέει ένα αστείο που έμαθε από τα παιδιά και επιστρέφει στο σπίτι ευτυχισμένος, λες κι έφυγε ένα βάρος από πάνω του.

Την επόμενη μέρα, ο άνεμος αλλάζει, που σημαίνει ότι η Μαίρη Πόππινς πρέπει να φύγει. Ένας πιο ευτυχισμένος κύριος Μπανκς βρίσκεται στο σπίτι, και έχοντας επιδιορθώσει έναν χαρταετό των παιδιών του, βγάζει την οικογένεια για να το πετάξουν. Στο πάρκο, η οικογένεια των Μπανκς συναντά τον γιο του ηλικιωμένου τραπεζίτη ο οποίος αποκαλύπτει ότι ο πατέρας του πέθανε γελώντας από το αστείο. Του ζητάει να γυρίσει πίσω στη δουλειά.

Το χαρούμενο τέλος είναι “Πάμε να πετάξουμε ένα χαρταετό”, και η Μαίρη Πόππινς έχοντας ολοκληρώσει το έργο της, αναχωρεί για την επόμενη “αποστολή” της. Κανείς δεν της είπε ευχαριστώ, αλλά αυτό δεν την νοιάζει, σημασία έχει που κατάφερε να ενώσει την οικογένεια και να τους κάνει όλους χαρούμενους κι ευτυχισμένους. Αυτή είναι η ικανοποίηση της.

Δείτε ακόμα

Shares