Home Άρθρα To “West Side Story” μια ιστορία διαχρονική κι επίκαιρη όσο ποτέ

To “West Side Story” μια ιστορία διαχρονική κι επίκαιρη όσο ποτέ

191 θεάσεις
Shares

Σχεδόν 70 χρόνια από την ταινία, περισσότερα από την παράσταση στο Μπρόντγουεϊ, και κάπου 4 αιώνες μετά την αρχική ιδέα, το “West Side Story” παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ

Εμπνευσμένο από τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα του Σαίξπηρ, το West Side Story είναι μιούζικαλ του Άρθουρ Λώρεντς, σε μουσική Λέοναρντ Μπέρνσταϊν και στίχους Στήβεν Σόντχαϊμ, που ανέβηκε το 1957, στο Μπρόντγουεϊ. Η ταινία είναι παραγωγής 1961, σε σκηνοθεσία των Ρόμπερτ Γουάιζ και Τζερόμ Ρόμπινς,  στην οποία πρωταγωνιστούν οι Νάταλι Γουντ, Ρίτσαρντ Μπέιμερ, Ρίτα Μορένο, Τζορτζ Τσακίρης και Ρας Τάμπλιν.

Η ταινία έλαβε την εύνοια τόσο των κριτικών όσο και του κοινού και έγινε η δεύτερη εμπορικότερη της χρονιάς στις Η.Π.Α., με 11 υποψηφιότητες, ενώ απέσπασε 10 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

Όταν την είδα -θυμάμαι ήταν σε θερινό κινηματογράφο της Αθήνας- ήμουν δεν ήμουν 10 ετών, και ρούφηξα κάθε της σκηνή, κάθε τραγούδι και κάθε χορό, από αυτή την τραγική ιστορία των δύο νέων που αγαπιούνται ενάντια στο θλιβερό “κατεστημένο” που έχουν ορίσει οι ίδιες οι κοινωνίες που θέλουν να διαχωρίζουν κοινωνικές ομάδες βάσει εθνότητας, πλούτου, καταγωγής και οτιδήποτε άλλο μπορεί να δημιουργήσει θυμό και μίσος μεταξύ απλών ανθρώπων.

Σε μια Αμερική που χτίστηκε από μετανάστες, οι λευκοί αλλά φτωχοί αγγλοσάξωνες, οι Jets, της Νέας Υόρκης, προσπαθούν να διατηρήσουν τα “κεκτημένα” τους και την υποτιθέμενη κυριαρχία τους έναντι των Πορτορικανών μεταναστών, των Sharks.

Τι ειρωνεία πραγματικά, αφού και οι μεν και οι δε, ζουν το Αμερικάνικο Όνειρο μόνο μέσα στο κεφάλι τους, χωρίς να συνειδητοποιούν ότι, αυτά που τους ενώνουν, είναι πολλά περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν.

Δυο νέοι από τις αντίπαλες συμμορίες της Νέας Υόρκης θα ερωτευθούν, παρά το χάσμα που χωρίζει τους κόσμους τους, θα βλέπονται κρυφά και θα αποφασίσουν να κλεφτούν προκειμένου να παντρευτούν.

Όμως όπως στο έργο του Σαίξπηρ, ο έρωτας τους θα καταλήξει σε τραγωδία, και τελικά στον θάνατο, μέσα από τον οποίο θα γεννηθεί μια άλλη αντίληψη, μια άλλη οπτική γωνία, που θα απελευθερώσει το μίσος και ο θυμός θα λυγίσει μπροστά στην αγάπη.

Πόσοι ζουν ακόμα και σήμερα το “Αμερικάνικο Όνειρο” που μπορεί να είναι και “ευρωπαϊκό” και τελικά να αποδειχτεί σε εφιάλτη; Και πόσοι φοβούνται την εισβολή των ονειροπόλων μήπως και τους κλέψουν όλα αυτά που… τελικά δεν έχουν;

Ακόμα θυμάμαι που η οθόνη γέμιζε με τις πρώτες σκηνές του μιούζικαλ, τον χορό και τα τραγούδια, και περίμενα με λαχτάρα να σκοτεινιάσει καλά για… να βλέπουμε καλύτερα! Ναι, είναι αυτή η περίεργη αντίφαση του θερινού σινεμά: αν δεν γίνει εντελώς σκοτάδι, η εικόνα ακόμα είναι θαμπή. Και είναι αυτή η ίδια ιστορία του Σαίξπηρ, που επιβεβαιώνει ακόμα και τον κανόνα της φυσικής: για να ανέβει κάτι στην επιφάνεια, στο φως, πρέπει πρώτα να πιάσει εντελώς πάτο!

Δείτε ακόμα

Shares